Czym zajmuje się psychologia wieku rozwojowego?

Jedną dziedzin, którą zajmuje się psychologia, postrzegana jako dziedzina nauki, jest szeroko rozumiany wiek rozwojowy, czyli zmiany zachodzące w życiu człowieka od momentu narodzin do czasu uzyskania pełnej dojrzałości emocjonalnej i fizycznej. Oczywisty jest fakt, iż każdy człowiek jest inny, fakt ten widoczny jest już w czasie wczesnego dzieciństwa, czyli w momencie najbardziej intensywnego rozwoju. Analizując tę kwestię, w pierwszej kolejności warto zwrócić uwagę na niemowlęta, które z miesiąca na miesiąc posiadają coraz więcej umiejętności psychoruchowych. Nietrudno jednak zauważyć, że każde dziecko rozwija się inaczej, we własnym tempie. W praktyce oznacza to, że są maluchy, które pewne umiejętności posiadają wcześniej niż inne. Doskonałym przykładem obrazującym tę kwestię może być umiejętność chodzenia. Ogólnie wiadomo, że kilkumiesięczne dziecko zaczyna raczkować. Jest to pierwsza oznaka tego, że maluch zaczyna podejmować działania zmierzające do chodzenia. Są jednak maluchy, w przypadku których proces raczkowania zostaje pominięty, co w praktyce oznacza, że dziecko bezpośrednio zaczyna chodzić. Jak dowodzi wspomniana psychologia wieku rozwojowego, jest to zjawisko jak najbardziej naturalne, a fakt, iż maluch nie raczkuje wcale nie świadczy o jakichkolwiek zaburzeniach w zakresie rozwoju. Kolejnym elementem, na który warto zwrócić uwagę są umiejętności zdobywane bezpośrednio w szkole, czego doskonałym przykładem jest nauka pisania i czytania. Wiele dzieci radzi sobie z ta umiejętnością doskonale, ale są i takie, które mają mniejsze lub większe problemy. Zdaniem naukowców fakt ten ma podłoże bardzo złożone. Priorytetem jest oczywiście rodzina, która powinna wspierać dziecko w procesie rozwoju. Zdarzają się jednak sytuacje, że mimo usilnych starań ze strony rodziców, maluch ma problemy z odpowiednią umiejętnością czytania i pisania. Przyznać należy, że jest to problem, który dotąd nie został właściwie rozwiązany. Co prawda psychologia posiada wiele wskazówek i alternatywnych kierunków działania, nie mniej jednak biorąc pod uwagę fakt, iż każde dziecko jest inne, także pod względem psychiczno-rozwojowym i percepcyjnym, odpowiedzi na pojawiające w związku z zaistniałą kwestią mogą być bardzo różne. W praktyce oznacza to, że najlepszą alternatywą jest udanie się do kompetentnego psychologa dziecięcego, który - wykorzystując dostępne narzędzia - wskaże właściwy kierunek działania i postępowania z dzieckiem.


złocenie | |